تازه زنگ کلیسای نزدیک مطب ام ساعت ده را اعلام کرده بود که با عجله وارد اتاق شد. سلام کوتاهی کرد:
ـ لنا
ـ ایرج
و بمحض اینکه من بدنم را کمی بسمت چپ متمایل کردم و با دست چپم صندلی را نشان دادم با دو، سه گام کوتاه خود را به آن رساند، نشست و قبل از آنکه پاهایش را روی هم بیاندازد کیف دستی کوچکش را با احتیاط کنار پایه صندلی گذاشت. نگاهی کوتاه به چهره من انداخت، لبخند کوتاهی قبل از فرم گرفتن کامل با غمی در چشمانش بسرعت از صورتش حذف شد و برای آنکه آن را مخفی کند نگاهش را به پایین انداخت. بعد با نگاهش، مثل بازی کودکانه ای، شروع به جستجو دراتاق کرد. از تصویر نمادی دختری روی گبه کف اتاق نقش بسته بود شروع کرد و بعد به سمت کاناپه روانکاوی رفت وبه تابلوی روتکو(1) که بر روی دیوار کنار کاناپه بود چشم دوخت. در همان لحظه آن لبخند گمشده به صورتش بازگشت اما اینبارآمیخته با حسی تلخ. بعد نگاهش به سمت من که روبرویش نشسته بودم افتاد. با لبخندی کوتاه و آمیخته با امید، خجالت و ترس در انتظار اینکه چیزی بگویم به من خیره شد.
ـ چه احساسی داری که اینجایی؟
ـ خوبه… یه کم دلهره… ترس… نمی دونم… باعجله از پله ها اومدم بالا. دوست ندارم که در اولین دیدارم دیر برسم که متاسفانه امروز اینطوری شد.
ـ آدرس روسخت پیدا کردی؟
ـ نه اصلا. دیشب اتفاقی همین حوالی ها بودم و تا جلوی این ساختمون هم اومدم که امروز برا پیدا کردنش دچار استرس نشم. امروز کد در بیرونی درست کار نمی کرد و برا همین یه کم معطل شدم تا یه کسی از ساختمون بیاد بیرون…
ـ یعنی کدی که من تو تلفن بهتون دادم اشتباهه؟
ـ شاید. [تلفن همراهش را در می آورد و کد را برای من می خواند] 1478
اما بسرعت آنرا تصحیح می کند: 1487
ـ شماره دومی درست است. شاید همین اشتباه را وقتی کد در را زده اید اتفاق افتاده است.
ـ [کمی فکر می کند] شاید… با لبخندی کوتاه و کمی سرخی گونه: یه لحظه این فکر به ذهنم اومد که چه کد جالبی.
ـ کد در جالبه؟
ـ چون یادآوریش خیلی راحته. این شماره ها، به این ترتیب که هستند، شکل حرف اول اسم منه : حرف .L
123
456
789
#0*
ـ پس تو با عوض کردن جای 8 با 7 تونستی شکل کد رو شبیه حرف اول اسم خودت کنی.
ـ البته این خیلی تصادفیه و اینجوری تعبیرهای روانکاوانه باهمه چیز میتونه جور دربیاد.
ـ میشه اینطوری هم بهش برخورد کرد. اما اگر به خودت اجازه بدی که اینو یه لغزش کلامی (لغزش فرویدی) (2) قلمداد کنی شاید بشه اون احساس های نا آگاهی رو که در پشت این عمل هست رو بهتر بفهمیم.
ـ [کمی با تردید] باشه… سعی می کنم…
ـ من متوجه شدم که تو به تصویر این دختر بچه روی فرش نگاه کردی .
ـ جالبه که شما اینو متوجه شدید. حس کردم که تصویر کوچولوی این دختر تو این زمینه بزرگ آبی فرش گمه.
ـ یه دختر بچه کوچولو توی یه دنیای بزرگ.
ـ این احساسیه که من همیشه با خودم داشتم. بیشتر وقتا هم نمی دونم چرا این احساس رو دارم. انگار جایی برای من وجود نداره. بودن یا نبودنم هم تاثیری تو این دنیا نمی ذاره.
ـ منظورت می تونه اینهم باشه که بعد از مرگت هم اسمی از تو باقی نمی مونه.
ـ دقیقا همینه.
ـ فکر می کنی این احساس می تونه به اشتباه زدن کد در ربط داشته باشه؟
ـ باید بگم که… [با کمی مکث] دیشب من مخصوصا اومدم مطبت رو پیدا کردم. نمی خواستم که امروز دیر بیام که شما از من بدت بیاد و منو بعنوان آنالیزاند قبول نکنی. امروز صبح هم همش تو دلشوره بودم که نکنه اینجا حرفی بزنم که باز همین اتفاق بیافته. تو دلم از خودم عصبانی بودم که اصلا اینطوری در مورد خودم فکر می کنم. انگار باید به خودم حمله کنم. بعد هم از تو عصبانی شدم که می تونی به من بگی که برم پیش یه روانپزشک یا یه کس دیگه… دیروز همش منتظر یه نشونه ای چیزی بودم که خودم رو متقاعد کنم که تو منو قبول خواهی کرد.
ـ پس اگر حرف اول اسمت تو کد در مطب من باشه حتما تو توی این مطب، یا “توی دنیای بزرگ من” جایی داری.
ـ [بی صدا گریه می کند] باید خیلی مسخره باشه، نه؟
ـ بنظر می رسه که داری دوباره به احساساتت حمله می کنی.
ـ [ تنها سرش را تکان می دهد بمعنی آنکه با من موافق است]
ـ وقتمان تمام شده است.
ـ [ اشکهایش را با دستمال پاک می کند، کیفش را روی دوشش می اندازد و با من دست می دهد]. هفته دیگر همین ساعت؟
ـ بله.
[ قبل از ترک اتاق به تابلوی روتکو نگاه می کند. لبخندی توام با درد چهره اش را می پوشاند.می رود بیرون و در را پشت سرش نیمه باز می گذارد.]

1. Mark Rothko (1903- 1970)

2. Freudian slip